Aniołek z masy solnej z napisem "Anioł dobroci" wersja druga;-)

Witajcie:-) Nie mogłam dzisiaj dłużej spać. Kręciłam się od pewnego czasu z boku na bok, więc stwierdziłam, że szkoda marnować czas i pora wziąć się za coś bardziej produktywnego;-) Padło na napisanie szybkiego posta, a potem stoją anioły w kolejce do malowania;-)

Dzisiaj drugi z pięciu aniołków z napisem "Anioł dobroci". Wszystkich po kolei nie będę pokazywać, ale ten niech sobie tu zagości;-) Oto on:

Aniołki z masy solnej

Delikatne rumieńce, kolorowe rajstopy-skarperty?;-) no i oczywiście kwiatki, listki- to taki nieodzowny element moich aniołków. Jakoś nie mogę się bez nich obejść;-) Dla ścisłości kwiatki, listki i oszronienia (tapowanie) ;-) Kiedyś jak malowałam aniołki u Babci z ciocią, kuzynka tak wszystko oglądała i mówi: "zostaw jakieś bez tego oszraniania". Niestety, a może "stety" nie mogłam;-) Mam wrażenie, że bez tego moje anioły nie są po prostu dokończone. To taki ich znak rozpoznawczy;-) Taka kropka nad "i" ;-) 

Uciekam na kawę, a Wam życzę miłego, a przede wszystkim zdrowego dnia!

Aniołek z masy solnej z napisem "Anioł dobroci"

Witajcie:-) Oto jeden z kilku aniołków z napisem "Anioł dobroci". Wykonałam ich do tej pory pięć. Każdy w innym stylu, kolorze, wymiarze, etc. Bratowa poprosiła mnie o zrobienie aniołka dobroci jako podziękowanie do szkoły, w której pracuje. Dzieci na koniec roku zamiast kwiatków dla nauczycieli zebrały fundusze i zostały one przekazane "na Wiki". Ponieważ Bratowa nie wiedziała jak chciałaby aby ten aniołek wyglądał, dała mi wolną rękę. Miał mieć tylko napis "Anioł dobroci". Postanowiłam więc zrobić kilka, by miała wybór, a pozostałe trafią jako cegiełki. Oto pierwszy z aniołków:

Aniołek z masy solnej z napisem

Aniołek z niezapominajkami. To takie sympatyczne kwiatki, w dodatku w uroczym kolorze, jak ich nie kochać? ;-) Pierwsza wersja jest więc obsypana tymi drobnymi kwiatkami. O okazanym sercu się nie zapomina, więc niezapominajki "pasują jak ulał";-) Fioletowa sukienka, brązowe oczka, ciemne włosy. Tak prezentuje się pierwszy z pięciu aniołków. Trzy mam już kompletne, pomalowane, polakierowane. Dzisiaj pomimo upału postanowiłam ulepić jeszcze dwa. Jeden w nowym stylu- czyli taki długi, eteryczny, zamyślony;-) Na razie czekają grzecznie w kolejce na pomalowanie;-)

Postaram się dzisiaj zabrać jeszcze za malowanie, chyba że pochłonie mnie tworzenie kolejnych aniołów. Dzięki Bogu chce mi się je robić;-) Najpierw miałam pewne obawy, ale gdy zaczęłam tworzyć, wszystko poszło gładko i najchętniej lepiłabym je cały dzień. Problem tylko z temperaturami. Za oknem 50 stopni w słonku, w domu...o zgrozo 30! Tak to jest gdy okna ma się na południowy-zachód kuchni, w której tworzę anioły. Jak do tego włączę piekarnik- można się uprażyć;-) Na szczęście dostałam od cioci wentylator. Kocham go miłością wielką od trzech dni;-) Dzięki niemu jakoś znośniej jest przebywać w "piekarniku";-) 

Korzystając z okazji chciałabym jeszcze raz podziękować wszystkim za pomoc. Przepraszam, że czasami nie odpisuję od razu, a także za to że czasami piszę o dotarciu paczki z opóźnieniem. Nieraz  osoby podpisane z imienia i nazwiska nie mogę dopasować do nicka z bloga i nie wiem komu podziękować;-) Przeszukiwanie wielu maili zajmuje trochę czasu, za co przepraszam. Dziękuję też Monice, z którą miałam przyjemność się dzisiaj spotkać osobiście. Moniś cegiełki są przepiękne!

Zbiór cegiełek będziemy prowadzić najprawdopodobniej do pierwszej połowy sierpnia. Wiele osób zadeklarowało swoją pomoc po powrotach z wypoczynku, etc. Dlatego postanowiliśmy wydłużyć zbieranie fantów. Jednak staramy się znajdować przekazanym przedmiotom wcześniej nowych właścicieli.;-) Jeszcze raz dziękujemy! Za wsparcie, zrozumienie, modlitwę.

Aniołki z masy solnej w nowym wydaniu ;-)

 Dziękujemy serdecznie wszystkim, którzy wspierali nas podczas walki o zdrowie i życie Wiktorki. W imieniu swoim i jej prosimy o modlitwę za jej duszę, niech nasz Aniołek znajdzie ukojenie w niebie... Wikusiu nadal Cię kochamy i nigdy nie przestaniemy!


Witajcie:-) Na początku posta chciałabym serdecznie podziękować wszystkim osobom zaangażowanym w pomoc dla Wiktorki. Nie liczyłam na tak wiele. Docierają do nas paczki z Waszymi cegiełkami, maile ze wsparciem. Wiem, że słowo "dziękuję", to za mało, by wyrazić wdzięczność za okazane serce, dlatego mam nadzieję, że świat odwdzięczy się Wam w naszym imieniu w jakiś cudowny sposób:-)

Chciałabym pokazać Wam też nowy rodzaj aniołków z masy solnej, które zrobiłam ostatnio. Są to długie, około 30 cm anioły. W zamyśle miały być takie "eteryczne". Na razie jeszcze nie są pomalowane, ale chciałam Wam je pokazać. Jestem ciekawa Waszej reakcji, dlatego pokazuję je w wersji "surowej". Oto one:

Aniołki z masy solnej

 Tu kolejna trójka:

Anioły z masy solnej

Ponieważ mam też zrobiony już cały kosz aniołków w różnych rozmiarach i rodzajach, które są w trakcie malowania, a pragnęły się Wam pokazać, to jeszcze zdjęcia aniołków "do dokończenia";-)Na razie część z nich nie ma włosów, etc ale to etap tymczasowy ;-)

Aniołki z masy solnej

Aniołki z masy solnej

Wszystkie aniołki będą przekazane na cegiełki dla Wiktorki. Oby przyniosły szczęście i zdrowie dla naszego Aniołka. Miłego wieczoru:-)
Przypominam też o trwającej akcji: "Pomoc dla Wiktorki". Więcej informacji na ten temat w poprzednim poście: "Czy wiesz o czym marzą aniołki?"

Czy wiesz o czym marzą aniołki? Czyli pomoc dla Wiktorki

Czy wiesz o czym marzą siedmioletnie aniołki? Ja wiem, bo znam jednego osobiście. Mój aniołek jak na najprawdziwszego przystało jest dobry i piękny, zarówno jeżeli chodzi o wygląd jak i o wnętrze. Ma lekko falowane brązowe włosy i wielkie oczy, z których jedno jest brązowe, a drugie wpada w zieleń. Kiedy się w nie patrzy, człowiek czuje się szczęśliwy. Niedawno mój aniołek skończył siedem lat. Jak każde dziecko w urodziny Wiktorka- moja bratanica, bo o niej mowa, dostała tort. Zgadnij czego życzyła sobie gdy zdmuchiwała świeczki. Hmm...o czym mogą marzyć małe aniołki? O nowej lalce Barbie? -Nie. O pięciu kilogramach lodów truskawkowych? -Nie. O naklejkach z "Wiolettą"? - Też nie. Wiesz czego życzyła sobie moja Wiki?... "Chciałabym być zdrowa"... Oto życzenie siedmioletniej dziewczynki... To nie tak powinno wyglądać! Powinna dalej uczyć się tańca i dalej zdobywać medale. Pamiętam dzień, gdy przyszła do mnie na noc i cały wieczór siedziała ze zdobytym medalem na szyi, a ja pękałam z dumy. Powinna z radością dalej pływać w "Dębach", jeździć na rowerze i co najwyżej stłuc sobie kolano. Być z koleżankami na zakończeniu przedszkola i liczyć ile kropek ma biedronka, a nie ile jeszcze dzisiaj dostanie kroplówek. To nie powinno tak wyglądać!

Są takie dni, które zmieniają wszystko, w których zatrzymuje się Ziemia. Dla mnie i mojej rodziny taki dzień zdarzył się pod koniec marca. Pewnego dnia, tak zupełnie "po prostu" Wiktorka zeszła na dół ze swojego pokoju i... miała zeza. Brat z Bratową pojechali z nią do szpitala, a tam pani Ordynator stwierdziła, że trzeba to będzie skorygować poprzez okularki. Bratowej nie dawało to jednak spokoju i skontaktowała się z kilkoma znajomymi i dotarła do lekarza, który zapytał czy mają zdjęcie obrazkowe głowy. To dało jej do myślenia, że najwyraźniej trzeba zrobić coś więcej. Zaraz pojechali do drugiego szpitala, tam zdjęcia i diagnoza... nieoperacyjny guz pnia mózgu...Szanse na wyzdrowienie około 5%. Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie. Przewiezienie Wiktorki do Warszawy do Centrum Zdrowia Dziecka, gdzie dostała najcięższą chemię, bo tak postępują wg protokółu, gdy nie można zrobić biopsji i stwierdzić czy nowotwór jest złośliwy czy nie. Potem kolejna chemia, rezonans i guz urósł. Teraz Wiki jest w trakcie 6 tygodni radiologii. Zniszczy jej ona m.in przysadkę mózgową... ale lekarze dają nadzieję.

Walczymy! Każdego dnia, gdy otwieram oczy modlę się o jej uzdrowienie, gdy wieczorem kładę się do łóżka modlę się dalej. Wszystkie myśli krążą dookoła tego, by była! By wyzdrowiała, by miała przed sobą szczęśliwe, długie życie. Wyobrażam sobie jak z każdym oddechem staje się coraz zdrowsza...i wierzę, całą sobą, bo inaczej nie umiem. Nie jestem w stanie tego objąć, nie dopuszczam do siebie myśli, że było by inaczej...

Wiesz...zapuszczałam włosy, Wiki też...teraz ścięłam je na "boba", bo tak ma ścięte obecnie Wiktorka. Bratowa zdecydowała się jej obciąć przed drugą chemią. Obiecałam Wiktorii, że jeżeli wypadną jej włoski, to ja się swoich też pozbędę. Teraz jak wrócę z Warszawy, zetnę sobie włosy z boku i z tyłu głowy, zostawię "na górze", będziemy "takie same"...

Brat z Bratową byli w Berlinie, wysłali zdjęcia do Monachium, do Stanów. Bratowa pojechała też do Wrocławia, by być na konsultacji z panią dr medycyny chińskiej i dietetyka. Wiktorka dostaje różne leki i suplementy. Słowem robią co mogą, ale wszystko kosztuje. Dlatego zwracam się do Was z prośbą o pomoc. Jeżeli jesteście w stanie jakkolwiek pomóc, bardzo proszę pomóżcie. Sama chętnie przeznaczałam swoje prace na działalność charytatywną, jak mogę to wspieram potrzebujących finansowo, dziś proszę sama o pomoc, dla Wiktorki. Jeżeli możecie wesprzyjcie konto fundacji założonej specjalnie na leczenie Wiktorki lub przekażcie fanty, które zostaną sprzedane jako "cegiełki", a całkowity dochód ze sprzedaży zostanie przekazany jej rodzinie bezpośrednio jeżeli zostaną one sprzedane m.in. na kiermaszach lub wpłacone na konto fundacji, jeżeli przez internet. Może znajdą się osoby chętne do zorganizowania aukcji na swoich blogach lub FB przeznaczając swoje prace na ten cel i wpłacając pieniądze uzyskane ze sprzedaży na konto fundacji. Każda pomoc się liczy. Niedługo również na moim blogu lub FB zorganizowane zostaną aukcje moich aniołków przekazane na ten cel. Jeżeli macie jeszcze jakieś inne pomysły- proszę piszcie.

Nie zamykajcie serc i zjednoczcie się z nami w modlitwie o uzdrowienie Wiktorki. Dobro naprawdę powraca!

Osoby zainteresowane przekazaniem fantów na "cegiełki" lub inną formą pomocy mogą kontaktować się ze mną za pośrednictwem maila:   starapracownia.pl@gmail.com. Tam podam adres do wysyłki przedmiotów.

Jeżeli możecie wspomnijcie na swoich blogach o akcji pomocy dla Wiktorki, by włączyć w ten projekt jak najwięcej osób.

Dane fundacji do wpłat pieniężnych:w tytule koniecznie trzeba wpisać Wiktoria Lewkowska inaczej pieniądze nie dotrą do Wiktorki

Bardzo Wszystkim dziękuję za zrozumienie, wsparcie i pomoc w imieniu swoim, Wiktorki i całej rodziny!

Twórczy impas...

Witajcie:-) Mamy drugą połowę czerwca, praktycznie wakacje, chociaż dzisiejsza pogoda mogłaby temu przeczyć. Od końca marca praktycznie nic nie stworzyłam nowego. Z wyjątkiem kolczyków z fimo. Ani jeden aniołek, aniołeczek z mojej ukochanej masy solnej nie powstał. Anioły, które tworzyłam w marcu jak zaklęte zastygły w kuchni na brzegu blatu i spoglądają na mnie gdy jestem w domu...Wyglądają jakby spały. Pozostawione same sobie i przykryte woalem niepamięci. Przestałam tworzyć, bo w moje życie wkradła się sytuacja, której nigdy bym się nie spodziewała. Wciąż nią żyję. Moja ukochana Wiktorka jest właśnie w połowie radiologii po dwóch chemiach. Jeszcze kilka tygodni będzie w Warszawie w Centrum Zdrowia Dziecka. Staram się z nią tam być. Dzięki kochanej rodzinie mam taką możliwość. Olu, Michale- jeszcze raz serdecznie Wam dziękuję.
Teraz jestem u siebie. Mam mnóstwo aniołów do wykonania jako podziękowania za okazaną nam pomoc. Obiecałam też mojemu Bratu, że wykonam na rzecz fundacji Wiktorki aniołki z masy solnej i kolczyki fimo, które będą sprzedawane jako cegiełki. Miałam się zabrać za to od rana. Korzystając z faktu, że jestem u siebie i mam teraz na to czas. Jednak jakoś wciąż coś mnie odciąga od pracy. Jakby jakaś część mnie bała się sięgnąć po masę solną, którą tak ukochałam...Sama nie wiem dlaczego, chyba ze strachu, że pierwszy raz w życiu będę miała pustkę w głowie, brak pomysłów...Kocham tworzyć anioły, od pierwszego którego stworzyłam, ale... nigdy nie myślałam, że będę je tworzyć w takim celu. Nie raz przygotowywałam prace przeznaczane na cele charytatywne, ale nie wpadłabym na to, że będę je kiedyś przygotowywać, by pomóc własnej bratanicy...
Zawsze tworzyłam w atmosferze radości, twórczego uniesienia, otoczona morzem pięknych zapachów, skąpana w fali pomysłów i marzeń. Nigdy nie tworzyłam niczego pod wpływem złości, żalu czy innych temu podobnych doznań. Chciałam by moje prace dawały radość i były nią przesiąknięte. Chyba tego się teraz właśnie boję...że nie mam w tej chwili tej swojej radości w takim stopniu w jakim bym chciała. Serce mi podpowiada, by skupić się nie na tym, a na uczuciu miłości, które czuję do tej małej istotki. Tego też się będę trzymać. Niech więc ta miłość mnie prowadzi i sprawi, że będę w stanie stworzyć coś specjalnie dla niej, na przekór wszystkiemu. Wierzę, że podczas tworzenia część nas jak za dotknięciem magicznej różdżki wsiąka w tworzone przedmioty, że właśnie na tym polega piękno rękodzieła. Trzymajcie za mnie kciuki. Mam nadzieję, że uda mi się w końcu przełamać i zabrać do pracy.

Dziękuję też przy okazji wszystkim, którzy okazują mi i całej mojej rodzinie tyle wsparcia i serca. Dziękuję za pomoc i zrozumienie.

Czekanie...

Witajcie. Nadal żyję dookoła spraw niezwiązanych z blogiem. Czas rozciąga się i zlewa w jedną część. Nie wiem kiedy kończy się poniedziałek, a zaczyna wtorek. Nie pamiętam kiedy coś robiłam- czy wczoraj, czy przedwczoraj, a może dwa dni temu? Wszystko jest takie irracjonalne. Dzisiaj czekamy na rezonans, który pokaże nam jak się sprawy mają. Rękoma i nogami staram się wierzyć, że idzie ku lepszemu...

Przepraszam, że się nie odzywam, ale zupełnie nie mam do tego głowy ani czasu. Jeszcze nigdy nie miałam takiego oderwania od internetu- widać jest to jednak możliwe;-) W obliczu rzeczy, które stają człowiekowi na drodze- czasami trzeba zweryfikować wszystkie nasze plany, działania i przyzwyczajenia. Nagle wszystko z jednej strony się wyostrza, a z drugiej zamazuje cała reszta...

Może jutro Wiki wróci do domu. Mam taką nadzieję. Potem kolejne decyzje i wybory, których nikt nie chciałby dokonywać...

Razem z moją ukochaną bratanicą będziemy lepić z fimo słodkie babeczki, donaty i torty, jak tylko będzie się dobrze czuła. Nie uwierzylibyście jakie ten "maluch" ma zdolne rączki i ile pokładów cierpliwości i zacięcia w sobie. Ja cierpliwość musiałam rozwijać latami, a ona przyszła z nią na świat w zupełnie naturalny sposób. To mój ukochany Aniołek. 

Nie wiem kiedy wrócę do blogowania. Może jakoś uda mi się to ogarnąć. Teraz żyję wiarą i nadzieją na wyzdrowienie Wiktorki. Reszta jakoś się z czasem ułoży. Proszę trzymajcie kciuki i módlcie się za tą małą Iskierkę!!

Ten co chodzi wspak i mówi "tik-tak"...

Witajcie... W zeszły czwartek jak grom z jasnego nieba spadła na moją rodzinę informacja- u mojej ukochanej 6,5-letniej bratanicy zdiagnozowano, ...nawet nie chcę pisać co.... Przyszłam tylko na chwilę poprosić Was o to, abyście się modlili za moją kochaną Wiktorię. To dziecko-aniołek. O dobrym sercu i pięknych, dużych ciemnych oczach. Gdy człowiek w nie patrzy czuje się szczęśliwy. Dzisiaj pierwszy dzień chemii i wielkie czekanie na efekty. Będziemy walczyć i z całego serca wierzę, że zwyciężymy, ale potrzebna nam jest siła. Proszę jeżeli możecie to módlcie się za tą małą istotkę, aby pokonała chorobę. Za to z nami była, była zdrowa i miała przed sobą całe życie. 

Żałuję, że nie mogę zabrać na siebie tego całego paskudztwa i oszczędzić jej tego wszystkiego...Niestety, to niemożliwe. Dlatego proszę Was myślcie o niej pozytywnie, wesprzyjcie modlitwą... w końcu WIKTORIA znaczy ZWYCIĘSTWO.