Aniele...

Minął miesiąc odkąd odeszłaś Wikusiu...czas mija, ból pozostaje ten sam... Kochanie - na zawsze zostaniesz w mej pamięci! Wnosiłaś światło w moje życie, ciepło, radość. Gdy Ciebie zabrakło została we mnie czarna dziura, pustka, która wypala mnie każdego dnia. Patrzę na świat dookoła, który pędzi gdzieś nieustannie, na tłumy ludzi zapatrzonych w nieistotne sprawy i z każdym oddechem, z każdym uderzeniem serca brak mi Ciebie coraz bardziej. Świadomość Twojej nieobecności wyniszcza od środka. Czuję się jak mur, któremu kolejno zabiera się cegłę po cegle na oślep, aż w końcu upadnie, aż runie pewnego dnia obracając w pył wszystko dookoła. Jak żyć? Kiedy widzę Cię wszędzie, gdy myśli krążą dookoła Ciebie nieustannie, gdy każda rzecz krzyczy imię Twoje?! Aniele - Ty już nie cierpisz, choć wiem, wcale mi nie jest lepiej...tak bardzo Cię kocham, tak strasznie tęsknię i nie wiem co zrobić z tymi uczuciami. Każdego dnia wylewam oceany łez, czasem staram się wmawiać sobie, że dam radę...ale nie daję!...I wciąż mam przed oczami Twój obraz w szpitalu, Twe małe... tak ukochane dłonie, które jeszcze nagrzewały się od mojego ciepła...jakby było w nich życie...Odeszłaś...wciąż w to nie wierzę, wypieram to z siebie i chce mi się krzyczeć! Dlaczego?! Tak strasznie wierzyłam, że damy radę, że wyzdrowiejesz, że będziesz z nami całe, długie lata...Gdyby ta wiara mogła uzdrawiać, byłabyś tu ze mną! Wikusiu - przychodzisz do mnie w snach i wiem, że jest Ci dobrze, lecz kiedy się budzę, to świadomość, że to był tylko sen rozrywa mi serce! I każdego ranka rozgrywa się ten koszmar od nowa - obudziłam się w świecie, w którym Ciebie nie ma...Dlaczego?! Aniołku proszę Boga, skoro zabrał mi Ciebie, niech zabierze ten ból, niech pozwoli żyć, bo czuję, że nie wytrzymam...Jak to?! Już wszystko tylko "nigdy więcej"! Nigdy więcej Cię nie zobaczę, nigdy więcej nie wezmę za rękę, nie usłyszę Twojego śmiechu, nigdy więcej, wszystko już tylko nigdy więcej.To wszystko tak boli, tak strasznie boli... Jestem - wegetuję. Czas płynie, a ja nic nie robię. Nie chcę, nie umiem, nie mogę...tonę...Aniołku, tak niewiele miałyśmy czasu,a tak wiele planów i marzeń i gdzie to wszystko teraz?! Zawsze nam było za mało, za mało wszystkiego, za dużo miałyśmy do zrobienia i nie zdążyłyśmy. Ja wszystko pamiętam, pamiętam każdą rzecz, którą planowałyśmy, a już nigdy nie zrobimy...Ból po Twojej stracie paraliżuje. Wysysa ze mnie życie... Czuję się jak balon, z którego spuszczono powietrze. Fizycznie jestem, ale jakby mnie nie było. Myśli krążą dookoła Ciebie nieustannie i krzyczą echem w mojej głowie...Nasze sprawy, sekrety, marzenia - pamiętasz? ... Kochanie nie wiem ile mam czasu, ile mi pisane dni, ale gdybyś chciała zapytać "Ciocia przyjdziesz?" to - tak Kochanie, przyjdę do Ciebie, tylko nie wiem kiedy dane mi to będzie... chcę wierzyć, że kiedyś się spotkamy mój Aniołku, przyjaciółko, bratnia duszo - pamiętaj o mnie... Twoja na zawsze najmocniej Cię kochająca ciocia Agnieszka...

To już jest koniec...

nie ma już nic...Wiktoria odeszła od nas wczoraj po godzinie osiemnastej...

Aniołek z masy solnej "Marzenia się spełniają"

Witajcie:-) Na samym początku dziękuję Wam za wsparcie. Kilka dni nie publikowałam też komentarzy pod ostatnim postem, musiałam wszystko "przetrawić", ochłonąć...Ostatnie dni spędzałam u Wiki. Praktycznie rano jechałam do niej i wieczorem wracałam. Praca poszła w odstawkę, jak i zresztą wszystko inne. Walczymy. Nie poddajemy się, staramy jakoś iść do przodu i wierzymy, że się uda. Musi, po prostu musi i tyle...

A oto aniołek z masy solnej z rodzaju "Kluseczek". Aniołek ma optymistyczny napis "Marzenia się spełniają". Wykonany kilka tygodni temu.

Aniołek z masy solnej "Kluseczka"

Przepraszam te osoby, do których czasami nie odpisałam na maila. Czasami ktoś chciał cegiełki lub pomóc w inny sposób, a mi w tym całym zamieszaniu gdzieś to potem umykało. Łatwo się w tym wszystkim pogubić, zagubić... Trzymajcie kciuki za naszego Aniołka.

...

Jest źle. Wiktorka jest właśnie po rezonansie w Warszawie. Guz się powiększył, są przerzuty na móżdżku i skroni :-( Powiedzcie co robić?! Dlaczego człowiek do cholery jest tak beznadziejnie bezsilny?!!!! Medycyna proponuje niedziałającą chemię - po co?! Za oknami świat dalej kolorowy, śpiewają ptaki, chmury płyną po niebie, a ja sobie zdaję sprawę, że człowiek nie znaczy nic. Dzisiaj jesteś, jutro może Ciebie nie być, a chmury po niebie będą płynąć dalej i ptaki wciąż będę śpiewać swoje melodie... Łatwiej człowiekowi zaakceptować to co dotyka nas samych bezpośrednio, ale gdy dotyka to kogoś kogo się kocha, o kogo się człowiek troszczy, zwłaszcza małe, dobre dziecko- brakuje słów...

Aniołek z masy solnej :-)

Witajcie:-) Dzisiaj aniołek z masy solnej z ptaszkami. Kolory stonowane, taki "spokojny" aniołek z serii "Krzywonóżki" z ornamentowymi skrzydełkami. Lekka czerwień na ptaszkach, żeby nieco ożywić całość. I uwaga - zero rajstop i skarpetek;-) Nie wiem w sumie jak mi się to udało, ale jak wiadomo uwielbiam te "dodatki", więc dużo aniołków z "bosymi" nóżkami nie będzie. Tego wykonałam kilka tygodni temu, ale postu doczekał się dopiero dzisiaj.

Aniołek z ptaszkami z masy solnej

Wczoraj do późna piekły się małe aniołki, a ja bawiłam się moim nowym nabytkiem - Promarkerami. Odbiłam sobie piękny stempel z "Santoro Gorjuss" i zaczęłam sprawdzać jak można przy ich użyciu łączyć kolory. Oczywiście nie mam koniecznie potrzebnego jednego z odcieni do skóry, ale jakoś udało mi się uzyskać całkiem zadowalające połączenie kolorów z tego co mam. Będę jednak czekać na nową dostawę do mojego sklepu dla Plastyków, żeby go kupić. I tu o dziwo niespodzianka- zakochałam się w czerwonych odcieniach. Jakoś nie przepadam ogólnie za czerwienią, a tu kolorując sukienkę na stemplu przy użyciu trzech jej różnych odcieni - zaskoczenie. Czerwony może być całkiem ciekawy;-) Jak wiadomo apetyt rośnie w miarę jedzenia i teraz "brakuje mi = potrzebuję" całą masę dodatkowych kolorów i oczywiście stempli. Mam wiele stempli z wszelakimi grafikami, ale z postacią póki co tylko ten jeden. Będę musiała koniecznie kupić sobie nowe:-) Niestety Promarkiery to drogie zabawki, które wciągają. Podobnie jak stemple i chyba wszystko związane z rękodziełem. A może to po prostu ja jestem "gadżeciarą" i wszystko jest mi do szczęścia potrzebne;-) Prawda jest tez taka, że w każdej dziedzinie po którą sięgam mam milion pomysłów do zrealizowania i przez to też potrzebuję często miliona rzeczy. Takie oto sobie znalazłam wytłumaczenie chomikowania wszystkiego co z rękodziełem powiązane...;-) 

Dzisiaj Wikusia jedzie ze swoimi rodzicami do Warszawy na rezonans. Proszę trzymajcie mocno kciuki! Ostatnie dni były jak rosyjska ruletka. Poprzeplatane raz lepszym, raz gorszym jej samopoczuciem i kondycją. Oby wyniki badania były pomyślne, oby nie było obrzęku ani przyrostu guza! Nie wiem czy wyniki poznamy jeszcze dzisiaj, ale jak nie to jutro będzie wiadomo co się dzieje w tej małej, kochanej główce...

Trzymajcie się Kochani i doceniajcie to co macie! Pa

"Kluseczka z ważką na 18-nastkę" - aniołek z masy solnej

Witajcie:-) Wczoraj dopiero wieczorem wróciłam do domu. Cały dzień spędziłam u Wiki i bardzo się cieszę z tego powodu. Wikusia czuła się lepiej. Nawet sama chodziła, oczywiście nie po schodach, ale przecież to nie ważne, bo jest poprawa:-) Boże, kamień z serca. Mam nadzieję, że będzie się już wszystko poprawiać. Nie skarżyła się na ból głowy, nie wymiotowała, było dobrze. Bawiłyśmy się cały dzień, nawet wymyśliłyśmy ciasteczka, które upiekłyśmy i nazwałyśmy "Wiktorianki" na jej cześć:-) Jest strasznie dzielna. Stara się robić wszystko tak jak może, nie uskarża się, nie narzeka. Podziwiam ją i wierzę, że ta jej siła pomoże pokonać to paskudztwo z którym walczy...Ostatnie dni były ciężkie. Stres od rana do wieczora. Czekanie na telefon, dzwonienie, pytania jak się czuje... a potem cała rodzina wydzwaniała do siebie i jak ktoś coś wiedział zaraz przekazywał innym. Wczoraj były dobre wiadomości. Mam nadzieję, że dzisiaj też będzie wszystko ok. Jutro wg planu Wiki jedzie do Warszawy do IPCZD na rezonans...oby był dobry... Pewnie wyniki będą dopiero w piątek, trzeba poczekać, najważniejsze żeby czuła się dobrze. Niedowład zmalał, oby dzisiaj odpuścił jeszcze bardziej! Kochani trzymajcie kciuki i pomódlcie się za naszego Aniołka! Bardzo wszystkim dziękuję za wsparcie.

A teraz aniołek z masy solnej - na urodziny Beaty. Miał być napis, ważka i cyferki. Trochę ciężko było to rozmieścić na jednym aniołku, bo miejsca na to wszystko niewiele, ale jakoś udało się to w końcu "upakować";-) Aniołek powstał kilka tygodni temu. Ostatnio publikuję z dość znacznym opóźnieniem. 

"Kluseczka" z masy solnej

A tu w nieco większym zbliżeniu:

Aniołek z masy solnej na 18-nastkę

Lubię "Kluseczki" to takie mile aniołki, pocieszne i wesołe. Zawsze się człowiek uśmiecha na ich widok. to takie poprawiacze nastroju. Jak kiedyś znajdę czas to ulepię sobie jakąś "Kluseczkę" do pracowni. Póki co "szewc bez butów chodzi";-) Miłego dnia Kochani - zdrowego dnia! :-)

Aniołek opiekun z masy solnej i życie...

Witajcie:-) Za oknami mgła. Wszystko utonęło w mlecznej tajemnicy. W jakimś pradawnym, niewypowiedzianym mistycyzmie...

Dzisiaj aniołek opiekun małej dziewczynki o imieniu Gabrysia. Aniołek z serii "Krzywonóżek". Skrzydełka z odciśniętym wzorkiem i ozłoceniami.

Aniołek opiekun z masy solnej

Powiem Wam, że dzisiaj nawet nie chce mi się niczego pisać. Wiktorka poczuła się gorzej. Nasz biedny aniołek zmaga się od kilku dni z lewostronnym niedowładem ciała. Trzeba ją nosić, pomagać się ubierać, pomagać jeść i kochać jeszcze mocniej, choć czy to ostatnie jest w ogóle możliwe?... Zaczęło się niewinnie- kiedy się uśmiechała to lewa strona "mniej". Prawa normalnie, a z lewej coś się zaczynało dziać. Jeszcze w czwartek przed weekendem majowym "tylko to", a w trakcie nagle "buch" jak kubeł zimnej wody w twarz...Kiedy się mocniej śmiała albo ruszyła gwałtowniej - ból głowy, czasami do łez... i człowiek na to patrzy i nic nie może zrobić. Życie ma swój scenariusz, czasami ciężko zrozumieć dlaczego akurat taki, dlaczego na bohaterów tragedii wybiera małe Aniołki. Niewinne, czyste, dobre... Liczę, że to tylko chwilowe, może jakaś reakcja na kurację, może jakieś czasowe powikłania po chemii, radiologii, że zaraz wszystko minie i będzie dobrze, będzie dobrze, będzie dobrze...musi...

Powiem Wam, że poczułam się jakbym znowu usłyszała tą piekielną diagnozę z przed roku. Wszystko wydawało się iść ku dobremu, a tu nagle dołek. Mimo wszystko liczę, że tylko chwilowy. Ostatnio przygotowania pełną parą do "nowego" działu tworzenia kartek, exploding boxów, etc. Na stole w pracowni piętrzą się stemple, tasiemki, koronki, markery i ... radość z tego wszystkiego jak za dotknięciem magicznej różdżki nagle się ulotniła. Chociaż pewnie znowu wpadnę w wir pracy, żeby nie analizować tego wszystkiego, żeby nie myśleć...Znowu starcie z rzeczywistością, znowu walka, ale trzeba walczyć. Nie można się poddać. Trzeba zacisnąć zęby i iść do przodu, by zetrzeć przeciwnika na proch! Ona musi to przezwyciężyć, nasza Wiktoria, nasz aniołek, nasze zwycięstwo...